De fragilitate Albarussiae consideranda

budimir на "Свабодзе" ў блогу пра прэзэнтацыю Дубаўцовай кніжкі "Як?" піша, між іншым:

Тым часам у малой залі сабраўся, падобна, увесь цьвет беларускай нацыянал-дэмакратычнай інтэлігенцыі. Нават Акудовіч, якога няма, і той быў. Пакуль доўжылася імпрэза, мяне не пакідала адчуваньне крохкасьці беларускае культуры. Яе лёс вісеў літаральна на валаску: што калі б там, крый божа, абрынулася столь, ці то знайшоўся б хто-небудзь хворы на якую атыпічную трасцу? Дастаткова было чхнуць пару разоў, каб беларуская культура апынулася пад фатальнай пагрозай. На шчасьце, абышлося.

Аналягічныя ідэі гучалі сярод людзей, якія ехалі ў 1989 годзе ў Вільню на ўстаноўчы зьезд БНФ. (Тады яшчэ, казалі, па заводах распускалі чуткі, нібыта якраз у той дзень і час, як меўся ехаць цягнік у Вільню, недзе там, паміж Менскам і Вільняй, павінен упасьці мэтэарыт.)

І практычна тыя самыя -- пра столь, якая можа абрынуцца -- на адкрыцьці нейкай "нацыяналістычнай" выставы ў Палацы мастацтва прыблізна ў той самы час.