RIP

Ramūnas Katilius, 1935-2014.
http://bookhaven.stanford.edu/2014/10/requiescat-in-pace-ramunas-katilius-1935-2014/

Tomas Venclova -- Ramūnui Katiliui

Верш Томаса Венцлавы, прысьвечаны нябожчыку Ромасу Кацілюсу (старэйшаму), у перакладзе Лявона Баршчэўскага і ў літоўскім арыгінале.

* * *

Р. К.

Я ведаю: мінае (нават прамінула)
Стагоддзе чорнае — не больш, мажліва,
За тыя іншыя... Але яно з вялізнай
Ахвотаю нумаравала целы,
Малола душы ў пыл, каб розум
Сябе лічыў за пераможцу. Змроку прорва
З сябе надзею пачала ўдаваць някепска.

За памагатых пыха мела печы,
І тоўшча льду была ў суседнім коле
Пад зоркай скамянелай. Эшалоны
Ішлі ў Нішто, на захад і на поўнач.
Ды ўсё мінаецца. Імперый стоды —
У брудзе і дзядоўніку калючым.
Замоўклі рупары, граніт пабіўся...

Там мы прыйшлі на свет. Ды зараз
Нам страшна абярнуцца, як Арфею,
Сыходзячы адтуль. Што ў нас засела?
Іронія, цярплівасць... смеласць — надта рэдка:
Хутчэй, няйздзейсненага адчуванне
(Віны паменела, граху, што прыгадаюць
Нам дзеці нашы — хоць і Бог даруе).

Мы выбіралі толькі гэта — праўда, ўмелі
Спасцігнуць праўду горкую, нібы дар лёсу.
Мы смерці не ўсхвалялі. Бачылі анёлаў
Над рэйкамі, бетонам. Мы кахалі.
Запальвалі ў бібліятэцы лямпу. Ліха
Вучыліся з дабром не блытаць. Лямпай
Свяцілі ў змроку. Там таго мо й хопіць.

199[5]

© Venclova, Tomas. Reginys iš alėjos: Eilėraščiai. — Vilnius: Baltos lankos, 1998.

Пераклаў з летувіскай Лявон БАРШЧЭЎСКІ.
Новы час, 2012, № 41, с.15
http://novychas.info/uploads/userfiles/files/2012/nch_2012_41.pdf

( Lietuviškai: )