miram

avva даўжэзнае абмеркаваньне во гэтых фотак. Мае ўражаньні блізкія да Анатолевых. Грымучая сумесь зайздрасьці і агіды.

Некаторыя іх складнікі рацыяналізуюцца лёгка. Зайздрасьць да маладосьці -- бесклапотнасьці -- кампанейскага духу. Агіда ад вырабляньня -- манернасьці -- mauvaise gout. Але ня толькі.

Гэта пра нешта важнае. Не разумею, пра што.

Здаецца, агіда ўсё ж не эстэтычнага, а этычнага парадку. Гэта робіцца ясьней, калі пачытаць апісаньне таго самага пікніка. Кожны з гэтых прыгожых і вясёлых людзей для ўсіх астатніх -- антураж. Сродак, а ня мэта. Таму адчуваеш сябе як на лялечным балі.

Ня ўмею разабраць, чым гэта перадаецца на фотках візуальна.

avvaвы суразмоўцы называлі некаторыя моманты: ненатуральныя позы, спалучэньне манахромнай адзежы з стракатымі маскамі, яшчэ нешта.