Рэфэрэндумнае
Oct. 19th, 2004 03:44 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
miramБеларускі ЖЖ рэагуе на абвал надзеяў істэрычна. Відаць, калі параўноўваць з вызваленчым рухам у Забраным Краі, у нас усё яшчэ рамантычны 1863 год, а пераход да пазытывізму -- наперадзе.
Эдвард Вайніловіч (найбольш вядомы сёньня як фундатар Чырвонага касьцёла ў Менску) падлеткам засьпеў яшчэ 1863 год і так успамінаў пра розьніцу паміж няўдалай тагачаснай спробай аднаўленьня дзяржавы і ўдалай -- на мяжы 20-х: у 1863 годзе рэй вялі жанчыны, яны стваралі і нішчылі рэпутацыі (хто патрыёт і змагар, а хто наадварот), яны дабраслаўлялі мужоў і сыноў на бой, вельмі рамантычна, драматычна і ўсё такое. Праз паўстагодзьдзя ўжо Пілсудзкі са сваімі легіянэрамі ў трубадураў ня гралі.
Паўстаньне, дарэчы, адбілася на лёсе Эдварда Вайніловіча, можа, лепш, як на чыім іншым. Ён рос у адной з найбагацейшых шляхецкіх сем'яў, і ягоная будучыня здавалася яснаю і пэўнаю. Ажно пачалося. Ягоныя бацькі і іншая радня калі не ўзяліся за зброю самі, то выказалі сваю пазыцыю на займаных імі пасадах. Паўстаньне здушана, пачынаецца, як цяпер кажуць, "зачыстка". У маёнтак Вайніловічаў заяўляецца расейскі ўраднік з ротай салдат і чамусьці папом; грозіць канфіскацыяй. Дарослыя былі недзе зьехаўшы, адзіны гаспадар -- 15-16-гадовы Эдвард. Ён глядзіць на гэтую навалу і пачынае разумець, што перад ім вымалёўваецца рэальная пэрспэктыва застацца голым і босым. А што ён умее, каб пражыць? Ад канфіскацыі бацькі неяк адбараніліся, але ў выніку гэтых падзеяў малады Эдвард пастанавіў, што пойдзе здабываць не юрыдычную адукацыю, як дагэтуль меркавалася, а інжынэрную: каб, калі што якое, мець рамяство ў руках. Ён аб'езьдзіў паў-Эўропы, вывучыў чыгуначную справу -- на той час апошняе слова тэхнікі, а ўрэшце прайшоў курс у сельскагаспадарчай акадэміі. Сельскай гаспадаркай далей і займаўся ўсё жыцьцё аж да самай рэвалюцыі, але гэта ўжо іншая гісторыя.
Эдвард Вайніловіч (найбольш вядомы сёньня як фундатар Чырвонага касьцёла ў Менску) падлеткам засьпеў яшчэ 1863 год і так успамінаў пра розьніцу паміж няўдалай тагачаснай спробай аднаўленьня дзяржавы і ўдалай -- на мяжы 20-х: у 1863 годзе рэй вялі жанчыны, яны стваралі і нішчылі рэпутацыі (хто патрыёт і змагар, а хто наадварот), яны дабраслаўлялі мужоў і сыноў на бой, вельмі рамантычна, драматычна і ўсё такое. Праз паўстагодзьдзя ўжо Пілсудзкі са сваімі легіянэрамі ў трубадураў ня гралі.
Паўстаньне, дарэчы, адбілася на лёсе Эдварда Вайніловіча, можа, лепш, як на чыім іншым. Ён рос у адной з найбагацейшых шляхецкіх сем'яў, і ягоная будучыня здавалася яснаю і пэўнаю. Ажно пачалося. Ягоныя бацькі і іншая радня калі не ўзяліся за зброю самі, то выказалі сваю пазыцыю на займаных імі пасадах. Паўстаньне здушана, пачынаецца, як цяпер кажуць, "зачыстка". У маёнтак Вайніловічаў заяўляецца расейскі ўраднік з ротай салдат і чамусьці папом; грозіць канфіскацыяй. Дарослыя былі недзе зьехаўшы, адзіны гаспадар -- 15-16-гадовы Эдвард. Ён глядзіць на гэтую навалу і пачынае разумець, што перад ім вымалёўваецца рэальная пэрспэктыва застацца голым і босым. А што ён умее, каб пражыць? Ад канфіскацыі бацькі неяк адбараніліся, але ў выніку гэтых падзеяў малады Эдвард пастанавіў, што пойдзе здабываць не юрыдычную адукацыю, як дагэтуль меркавалася, а інжынэрную: каб, калі што якое, мець рамяство ў руках. Ён аб'езьдзіў паў-Эўропы, вывучыў чыгуначную справу -- на той час апошняе слова тэхнікі, а ўрэшце прайшоў курс у сельскагаспадарчай акадэміі. Сельскай гаспадаркай далей і займаўся ўсё жыцьцё аж да самай рэвалюцыі, але гэта ўжо іншая гісторыя.
