Рэфэрэндумнае
Oct. 19th, 2004 03:44 am![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
miramБеларускі ЖЖ рэагуе на абвал надзеяў істэрычна. Відаць, калі параўноўваць з вызваленчым рухам у Забраным Краі, у нас усё яшчэ рамантычны 1863 год, а пераход да пазытывізму -- наперадзе.
Эдвард Вайніловіч (найбольш вядомы сёньня як фундатар Чырвонага касьцёла ў Менску) падлеткам засьпеў яшчэ 1863 год і так успамінаў пра розьніцу паміж няўдалай тагачаснай спробай аднаўленьня дзяржавы і ўдалай -- на мяжы 20-х: у 1863 годзе рэй вялі жанчыны, яны стваралі і нішчылі рэпутацыі (хто патрыёт і змагар, а хто наадварот), яны дабраслаўлялі мужоў і сыноў на бой, вельмі рамантычна, драматычна і ўсё такое. Праз паўстагодзьдзя ўжо Пілсудзкі са сваімі легіянэрамі ў трубадураў ня гралі.
Паўстаньне, дарэчы, адбілася на лёсе Эдварда Вайніловіча, можа, лепш, як на чыім іншым. Ён рос у адной з найбагацейшых шляхецкіх сем'яў, і ягоная будучыня здавалася яснаю і пэўнаю. Ажно пачалося. Ягоныя бацькі і іншая радня калі не ўзяліся за зброю самі, то выказалі сваю пазыцыю на займаных імі пасадах. Паўстаньне здушана, пачынаецца, як цяпер кажуць, "зачыстка". У маёнтак Вайніловічаў заяўляецца расейскі ўраднік з ротай салдат і чамусьці папом; грозіць канфіскацыяй. Дарослыя былі недзе зьехаўшы, адзіны гаспадар -- 15-16-гадовы Эдвард. Ён глядзіць на гэтую навалу і пачынае разумець, што перад ім вымалёўваецца рэальная пэрспэктыва застацца голым і босым. А што ён умее, каб пражыць? Ад канфіскацыі бацькі неяк адбараніліся, але ў выніку гэтых падзеяў малады Эдвард пастанавіў, што пойдзе здабываць не юрыдычную адукацыю, як дагэтуль меркавалася, а інжынэрную: каб, калі што якое, мець рамяство ў руках. Ён аб'езьдзіў паў-Эўропы, вывучыў чыгуначную справу -- на той час апошняе слова тэхнікі, а ўрэшце прайшоў курс у сельскагаспадарчай акадэміі. Сельскай гаспадаркай далей і займаўся ўсё жыцьцё аж да самай рэвалюцыі, але гэта ўжо іншая гісторыя.
Эдвард Вайніловіч (найбольш вядомы сёньня як фундатар Чырвонага касьцёла ў Менску) падлеткам засьпеў яшчэ 1863 год і так успамінаў пра розьніцу паміж няўдалай тагачаснай спробай аднаўленьня дзяржавы і ўдалай -- на мяжы 20-х: у 1863 годзе рэй вялі жанчыны, яны стваралі і нішчылі рэпутацыі (хто патрыёт і змагар, а хто наадварот), яны дабраслаўлялі мужоў і сыноў на бой, вельмі рамантычна, драматычна і ўсё такое. Праз паўстагодзьдзя ўжо Пілсудзкі са сваімі легіянэрамі ў трубадураў ня гралі.
Паўстаньне, дарэчы, адбілася на лёсе Эдварда Вайніловіча, можа, лепш, як на чыім іншым. Ён рос у адной з найбагацейшых шляхецкіх сем'яў, і ягоная будучыня здавалася яснаю і пэўнаю. Ажно пачалося. Ягоныя бацькі і іншая радня калі не ўзяліся за зброю самі, то выказалі сваю пазыцыю на займаных імі пасадах. Паўстаньне здушана, пачынаецца, як цяпер кажуць, "зачыстка". У маёнтак Вайніловічаў заяўляецца расейскі ўраднік з ротай салдат і чамусьці папом; грозіць канфіскацыяй. Дарослыя былі недзе зьехаўшы, адзіны гаспадар -- 15-16-гадовы Эдвард. Ён глядзіць на гэтую навалу і пачынае разумець, што перад ім вымалёўваецца рэальная пэрспэктыва застацца голым і босым. А што ён умее, каб пражыць? Ад канфіскацыі бацькі неяк адбараніліся, але ў выніку гэтых падзеяў малады Эдвард пастанавіў, што пойдзе здабываць не юрыдычную адукацыю, як дагэтуль меркавалася, а інжынэрную: каб, калі што якое, мець рамяство ў руках. Ён аб'езьдзіў паў-Эўропы, вывучыў чыгуначную справу -- на той час апошняе слова тэхнікі, а ўрэшце прайшоў курс у сельскагаспадарчай акадэміі. Сельскай гаспадаркай далей і займаўся ўсё жыцьцё аж да самай рэвалюцыі, але гэта ўжо іншая гісторыя.
![[identity profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/openid.png){kind=small}
no subject
Date: 2004-10-19 02:51 am (UTC)Вообще, вот скажи прямо: допустим, в Белоруссии проводятся настоящие, честные, демократические по всем стандартам выборы. Кто в них победит?
no subject
Date: 2004-10-19 12:12 pm (UTC)no subject
Date: 2004-10-21 12:11 am (UTC)no subject
Date: 2004-10-20 11:53 pm (UTC)2. На самом деле непонятно. Очень сильно зависит от того, кто будет конкурентом и как этот конкурент себя поведет. Ясно одно: это не может быть ни один из нынешних "лидеров оппозиции", которые все десять лет только и делали, что раз за разом подтверждали свою беспомощность. Тот же Гончарик продул бы и сегодня по новой.
С другой стороны, есть такое забавное явление: микроскопические рейтинги у оппозиционеров получаются, когда вопрос формулируется так: вспомните, каких политиков знаете. Точно так же, если спросить: вы будете голосовать за Л. или за кого-нибудь еще, этот условный анонимный противник набирает, конечно, минимум голосов. А когда спрашивают, напр.: вы проголосовали бы за Л. или за генерала Фролова? -- то конкретный генерал Фролов оказывается вполне боеспособен. Ложь третьего вида, в общем :)
no subject
Date: 2004-10-21 12:10 am (UTC)2. За неделю в Минске я беседовал со многими людьми. Сам понимаешь, в моем круге общения батька непопулярен. Но практически все признавали, что остальные - еще хуже. Либо безликие совки вроде Гончарика, либо ебанутые маргиналы типа Позняка.
В тот же день, когда мы пили кофе на проспекте, я побывал в двух домах: у подруги жены и у моих друзей. Первая живет в тесной комнатке с дочкой, практически в нищете. Вторые - на Гвардейской, в огромной американского типа квартире (они успешные бизнесмены, совладельцы большой фабрики). И те, и другие не в восторге от вашего президента. Но у меня сложилось ощущение, что никто из них не хочет перемен. Как-то приспособились, и ладно.
Он, в представлении многих, некий гарант спокойствия и стабильности. Типа, к его заебам мы уже привыкли, а вот что другой деятель завернет - неизвестно.
Разумеется, я очень сторонний и очень поверхностный наблюдатель. Но у меня ощущение, что глубокой оппозиции ему в Белоруссии нет. Народ слегка ропщет, но перемен не хочет.
no subject
Date: 2004-10-21 12:59 am (UTC)2. Согласен.