Jubilandum et laudandum

[miram]

Uladzimiro Szatono, viro in lingua latina necnon plurimis aliis peritissimo, hodie dies natalis octogesimus est.

Уладзіміру Шатону -- 80. Пра яго ў мэмуарах Пятра Садоўскага (PDF 1,6 MB):

Зь цягам часу мы сталі добрымі сябрамі і часта езьдзілі на летнік у Зялёнае да нашага калегі Ўладзімера Шатона, рэдкага паліглёта, які паміж іншымі мовамі яшчэ размаўляў на лаціне як на жывой мове. Пазьней лёс зьвёў мяне з Шатонам у Беларускім гуманітарным ліцэі імя Якуба Коласа, дзе ён выкладаў лаціну, а я — нямецкую мову. Мы гулялі з Гайдучыкам у бадмінтон, а Шатон камэнтаваў. Сябе ён называў Цэзарам, Сяргея Міронавіча — Каралём Польскім, бо той гадоў да дваццаці пяці жыў пры Польшчы на вуліцы Гранічнай у Берасьці, а мяне — Пятром Вялікім. Як цяпер чую голас “Цэзара”: “Сэргіюс Рэгулюс Полёніэ імпульсат… Пэтрус Магніфікус адвэніт… Статус лякрымазісьсімус, сэд Рэгулюс Полёніэ карпат інстанцыя эт фацыт парыя кум Пэтро Магніфіко… Рыдыкуля кульпа Пэтры Магніфіцы…” Гэта прыблізна значыла: “Сэргіюс, Кароль Польскі, дае імклівую падачу… Пётар Вялікі гэтак жа энэргічна адказвае… Сытуацыя ў Караля Польскага — хоць плач! Але ён зьбірае ў кулак сваю настойлівасьць і даводзіць Пятра Вялікага да поўнага габэцкару… Пётар Вялікі прымітыўна спудлаваў...”