miram | De fragilitate Albarussiae consideranda

De fragilitate Albarussiae consideranda

budimir на "Свабодзе" ў блогу пра прэзэнтацыю Дубаўцовай кніжкі "Як?" піша, між іншым:

Тым часам у малой залі сабраўся, падобна, увесь цьвет беларускай нацыянал-дэмакратычнай інтэлігенцыі. Нават Акудовіч, якога няма, і той быў. Пакуль доўжылася імпрэза, мяне не пакідала адчуваньне крохкасьці беларускае культуры. Яе лёс вісеў літаральна на валаску: што калі б там, крый божа, абрынулася столь, ці то знайшоўся б хто-небудзь хворы на якую атыпічную трасцу? Дастаткова было чхнуць пару разоў, каб беларуская культура апынулася пад фатальнай пагрозай. На шчасьце, абышлося.

Аналягічныя ідэі гучалі сярод людзей, якія ехалі ў 1989 годзе ў Вільню на ўстаноўчы зьезд БНФ. (Тады яшчэ, казалі, па заводах распускалі чуткі, нібыта якраз у той дзень і час, як меўся ехаць цягнік у Вільню, недзе там, паміж Менскам і Вільняй, павінен упасьці мэтэарыт.)

І практычна тыя самыя -- пра столь, якая можа абрынуцца -- на адкрыцьці нейкай "нацыяналістычнай" выставы ў Палацы мастацтва прыблізна ў той самы час.

Flat | Top-Level Comments Only

http://belarus.indymedia.org/11944

Што за жахі на даху? =)

быў калісьці жарцік, няправільна зразуметы як жарсьцік

5+++ :)

Я ня ведаў, што гэта "баян".

Гэта, хутчэй, прарыў нейкага "калектыўнага бесььвядомага" ў дыскурс. Аказваецца, ёсьць такое "агульнае месца".

Яно ўзьнікла не на пустым месцы, гэта аб'ектыўны стан рэчаў.

Аб'ектыўны стан рэчаў -- той, што vita nostra brevis est і далей па тэксьце.

Gaudeamus igitur, nawet gdy w kompocie szczur?

:))))))

Цікава, дарэчы, што гэтая ня самая арыгінальная ідэя застаецца тут надзіва слаба артыкуляванай. Зараз паспрабаваў успомніць хоць які беларускі вершык на тэму "наш первый шаг есть первый шаг к могиле", "и бледна смерть на всех глядит" &c -- калі і ёсьць, то не на слыху.

Такі дэкаданс, пэўна, мажлівы пасьля буянага росквіту, apres l'orgie. Якога ў нас не было.

Гэта не дэкаданс, у тым і рэч. Абедзьве цытаты -- або клясыцызм (другая), або сьмяшлівая пад яго падробка (першая): там і там вершаваны пераказ матываў, агульнавядомых нават не з антычнасьці, а спрадвек. Якая оргія патрэбная, каб чалавек задумаўся пра тое, што яго чакае, што ўсіх чакае?

У "Беларускім правапісе" Лёсіка 1920-х гг. быў прыклад на нейкае правіла: "Круці не круці, а трэба ўмярці". Гэта ці не апошняя праява гэтага матыву ў "школьным" дыскурсе, пасьля вынішчэньня біблійных матываў.

(Што выбудоўвалася наўзамен -- гл., напр., тут:
http://magazines.russ.ru/nlo/1997/22/sedakova.html )

Гэта, мусібыць, загана ўсіх вузка-нацыянальных культураў - яны не ўздымаюцца да "агульначалавечых" праблемаў.

Ня бачу сувязі. Калі "вузканацыянальны" падыход і можа перашкодзіць асэнсаваньню "агульначалавечых" праблемаў, у сэнсе -- праблемаў чалавецтва ў цэлым, то пры чым ён да асэнсаваньня індывідуальных праблемаў паасобнага чалавека? Для чалавецтва ў цэлым сьмяротнасьць паасобных людзей -- увогуле не праблема, праблемы пачнуцца, калі адчыніцца брама неўміручасьці (NB Крапіва на тэму). А вось для самога паасобнага чалавека гэта рэч найважнейшая.

Дык хіба "паасобны чалавек" зь яго праблемамі - гэта не "агульны чалавек"?

"Агульны чалавек" -- гэта сфэрычны конь у вакууме. Яго не бывае. Праблемы, супольныя для ўсіх, таму праблемы, што яны праблемы для кожнага паасобку.

Так ці іначай, але ў межах культуры, якая клапоціцца пра ўласнае самазахаваньне, праблемам паасобнага чалавека не знаходзіцца месца.

Калі ў нейкай культуры "праблемам паасобнага чалавека не знаходзіцца месца" -- гэта для яе сьмяротны прысуд. Культура -- адаптацыйны мэханізм, сыстэма разьвязаньняў людзкіх праблемаў. Які ў ёй толк, калі яна на іх не зважае?

Я ўвогуле не разумею такой мадэлі. Вось я, паасобны чалавек са сваімі праблемамі. І тут нешта безасабовае "клапоціцца пра ўласнае самазахаваньне" за мой кошт, прэтэндуе на мае фізычныя і душэўныя сілы, на мой час, грошы і іншыя рэсурсы, патрабуе ад мяне пэўных паводзін -- але са сваімі праблемамі я пры гэтым застаюся сам-насам, яно іх ігнаруе і даць ім рады не паможа. То на ліха мне такое шчасьце?

Дык я з гэтым цалкам згодны. І, да жалю, беларуская культура не выконвае апісаную функцыю. Яна мае пэўную эстэтычную і экалягічную вартасьць, але ў якасьці "сыстэмы разьвязваньня людзкіх праблемаў" яна не працуе...((

Тут, здаецца, трэба адрозьніваць некалькі розных рэчаў. Ясна, што традыцыйная вясковая культура тыя праблемы тых людзей -- разьвязвала. Мы бачым, што сучасная беларускамоўная культура мае процьму лакунаў, не функцыянуе напоўніцу і багата праблемаў (нават сваіх уласных) пакідае неразьвязанымі. Ці можна гэтак сказаць пра шматмоўную культуру краю ў цэлым, з усімі яе варыяцыямі?

Прыгадаў усё ж верш на тэму: Жылкава "Няспынна, глуха процьма часу / Глытае хараство і моц".

З дэкадансу, здаецца, хутчэй можна вывесьці якраз абодва пашыраныя цяпер (у літаратуры, прынамсі) стаўленьні да сьмерці -- гэта або проста сьлёзы, эмацыйная нерэфлектыўная рэакцыя, або ніцшэанская гераізацыя, таксама па сутнасьці эмацыйная.

Optime, почисть диариум от девок голых, плиз. Или вообще нечленов забань.

Feci quod potui :)

Они опять там :(
Слушай, придумай что-нибудь. Они же не одну комьюнити засрали.

Перевел сообщество на модерируемое вступление и вычистил ботов, как описано здесь:
http://community.livejournal.com/by/1108968.html

Наш ответ Чемберлену:
http://fox-unexisted.livejournal.com/328103.html

bene:)

Мiкола, трэба з табой зкантактавацца наконт маёй справы (тэкст песенкi)

Мiкола, трэба зкантактавацца па маёй працы у наступным тыднi (па тэксту песенкi). Маеш мае кантакты?

Flat | Top-Level Comments Only

De fragilitate Albarussiae consideranda

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

no subject

Off-topic

Re: Off-topic

Re: Off-topic

Re: Off-topic

Re: Off-topic

ОФ-ТОП (але ж пачытаць было цiкава)

ОФ-ТОП (але пачытаць было цiкава)